Eglise St.-Nicolas Blois

De Eglise St.-Nicolas is gesticht door Benedictijner monniken
die op de vlucht waren voor de Noormannen. De kerk was gewijd
aan Sint-Laumer van wie de monniken relikwieën bezaten (eigenlijk
is het de Sint Laumerkerk). Het grondplan van deze abdijkerk is
kenmerkend is voor een Benedictijnenkerk. Het is voorzien van
een groot koor, kooromgang en straalkapellen. Het koor, de dwarsbeuken
en de eerste travee van het schip zijn gebouwd tussen 1138 en
1186. In het begin van de dertiende eeuw werd de kerk voltooid.
In veertiende eeuw is er een absiskapel toegevoegd.
Het koor beschikt over interessante kapitelen. Sommige zijn
voorzien van acanthusbladeren anderen van figuratieve voorstellingen.
Links van het koor staat een altaarretabel uit 1447 dat is voorzien
van een afbeelding van H. Maria van Egypte. Het illusionisme is
duidelijk ondergeschikt gesteld aan het verhalende karakter. De
ruimtewerking van het reliëf is bijgevolg nogal onhandig.
Bomen op de voorgrond zijn bijvoorbeeld even groot als die op
de achtergrond.

Gedurende de godsdienstoorlogen liep de kerk grote schade op,
restauratie volgde. De vieringtoren stamt uit de zeventiende eeuw.
Dit is goed te zien aan de vormgeving.
De abdij is geheel vernield tijdens de godsdienstoorlogen. Het
is herbouwd in de zeventiende en achttiende eeuw en dient nu als
hôtel-Dieu.
De glasramen dateren uit 1959. De bovenste ramen van het koor
zijn lichter dan de onderste zodat het koor het meest is belicht.

|