Chenonceau

Aan het begin van de vijftiende eeuw waren Thomas Bohier en zijn vrouw verantwoordelijk voor de bouw van het eerste gedeelte van het kasteel. Op de plaats waar zij bouwden stond toen een watermolen. De bouw vond plaats tussen 1513 en 1521 en rustte op de fundering van de voormalige molen.Catherine Briçonnet had de leiding over de bouw aangezien haar man door zijn werk zelden thuis was.

De toren voor het kasteel stamt uit de dertiende eeuw. Hij is genoemd naar de voormalige eigenaars, de famile Marques. Het uiterlijk van de toren werd gemoderniseerd met renaissancistische elementen, zoals de deuren. Op de ernaast gelegen put staat een monster en een arend weergegeven, symbolen van Marques.

De geschiedenis van dit kasteel is verbonden aan enkele opmerkelijke vrouwen. Diana de Poitiers, de maîtresse van Hendrik III, heeft o.a. in Chenonceau gewoond. Zij voegde een tuin toe aan het kasteel. Deze tuin bevind zich aan de linkerzijde, wanneer men naar het kasteel toeloopt via de hoofdingang.(foto boven) Het idee van een brug die naar de andere kant van de oever reikt is eveneens van haar. De brug is uitgevoerd door Philibert Delorme en diende hoofdzakelijk voor de jacht aan de overkant.

Diana de Poitier werd na de dood van de koning door Catherina de’ Medici uit het kasteel verdreven. De regentes gaf in 1570 opdracht om de pijlerbrug te verbouwen tot een galerij in Italiaanse stijl. Catherina liet de tuin op de bovenstaande foto aanleggen. In 1576 was de bouw al voltooid. De galerij heeft duidelijk overeenkomsten met de Florantijnse galerijen. Mogelijk heeft een hunkering naar haar geboortestad een rol gespeeld in de vormgeving. In vergelijking met andere Franse kastelen is de consequente herhaling van architectonische motieven, de eenvoud en de symmetrie opmerkelijk.

Louise van Lotharingen erfde het kasteel in 1590. Zij kon de dood van haar man niet goed verwerken en rouwde in het kasteel tot aan haar eigen dood. De plafonds liet zij zwart-wit verven, de symbolen van de koninklijke rouw. Haar slaapkamer was voorzien van zwart fluweel met de symbolen van de dood daarop verwerkt. Madame Dupin zorgde er voor dat het gebouw niet werd afgebroken tijdens de revolutie en Madame Pelouze liet het kasteel in 1863 volledig restaureren.